Το βράδυ της 11ης Ιουλίου 2010, το 19ο παγκόσμιο κύπελλο πέρασε στην ιστορία με τον Iker Casillas να σηκώνει στον ουρανό του Johannesburg το μόνο τρόπαιο που δεν είχε κατακτήσει στην πλούσια καριέρα του. Η εθνική Ισπανίας κατέκτησε δίκαια τον πρώτο της παγκόσμιο τίτλο επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία της σε επίπεδο εθνικών ομάδων τα τελευταία χρόνια. Το τουρνουά μας κράτησε συντροφιά για ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου ήταν, αλήθεια, μεγάλη παρηγοριά να ξέρει κανείς ότι όταν θα άνοιγε το βράδυ την τηλεόρασή του, θα είχε τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο να του κρατούν συντροφιά με τις ενέργειες και το πάθος τους και να τον αποσπούν από τα πεζά προβλήματα της καθημερινότητας.
Είναι γεγονός ότι το Mundial αυτό δε διεκδίκησε δάφνες ποιότητας καθώς δεν είδαμε πολλά θεαματικά παιχνίδια με ντουζίνες γκολ. Kάτι τέτοιο, όμως, θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενο. Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, όλες οι τακτικές έχουν ως βάση τους την καλή άμυνα και οι προπονητές γνωρίζουν ότι μόνον η καλή λειτουργία στα μετόπισθεν μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στις ομάδες τους να πετύχουν κάτι καλό στο χορτάρι. Θα ήταν, λοιπόν, τελείως αβάσιμο να περιμένουμε μία σειρά από goal fests, αλλά και άδικο για τη διοργάνωση να κάνουμε κριτική επειδή δεν τα είδαμε.
Κρατώντας, λοιπόν, τα παραπάνω κατά νου, είδαμε μερικά πολύ μεγάλα παιχνίδια, αρκετές εκπλήξεις, και κατά μου άποψή μου (και εδώ διαφωνώ κάθετα με τους περισσότερους «ειδικούς») έναν από τους καλύτερους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου εδώ και πολλά χρόνια. Αγώνα σίγουρα καλύτερο από το Γαλλία – Ιταλία του 2006, το Βραζιλία – Γερμανία του 2002 και το Γαλλία – Βραζιλία του 1998, το οποίο ήταν μεν ωραίο παιχνίδι, αλλά αυτό συνέβη γιατί η μία ομάδα «ξέχασε» να κατέβει στο γήπεδο. Γράφοντας αυτά, φυσικά, δεν υποστηρίζω ότι ο τελικός ήταν ένας καταπληκτικός αγώνας, απλά πιστεύω ότι ήταν ανώτερος τουλάχιστον συγκριτικά με τους τρεις προηγούμενους.
Πέρα από τον τελικό και κάποια μεγάλα ματς μεταξύ παραδοσιακών αντιπάλων, έχουμε, βέβαια, να θυμηθούμε και άλλα πράγματα από αυτή τη διοργάνωση. Ένα από αυτά είναι ότι αυτό ήταν, ίσως, το πιο «δίκαιο» παγκόσμιο κύπελλο που έχουμε παρακολουθήσει. Παρά τις περιστασιακές γκρίνιες για τη διαιτησία, είναι γεγονός ότι κάθε ομάδα πήρε από το τουρνουά αυτό που άξιζε με βάση την εικόνα της στον αγωνιστικό χώρο. Οι τέσσερις ομάδες που έφτασαν στα ημιτελικά ήταν όντως οι τέσσερις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης (με το «καλύτερες» και το «ομάδες» να τονίζονται ιδιαίτερα) και ακόμα και η τελική κατάταξη αυτών κρίνεται δίκαια. Πέραν τούτου, μπορούμε να κρατήσουμε την αρτιότατη διοργάνωση της ποδοσφαιρικής αυτής γιορτής για πρώτη φορά από αφρικανικό κράτος (παρά τους φόβους για οργανωτική αποτυχία) και την πραγματικά εκπληκτική τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων, που ήταν μακράν η καλύτερη σε παγκόσμιο κύπελλο ως τώρα.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε το ξεχωριστό χρώμα που έδωσαν οι διάφορες «ιδιαίτερες» στιγμές που είχε και αυτό το Mundial. Ο αποκλεισμός των δύο φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης καθώς και της διοργανώτριας χώρας από την φάση των ομίλων, η μη κατακύρωση του γκολ του Lampard στο Αγγλία – Γερμανία που έφερε στο νου το γκολ παρωδία του Hurst στον τελικό του 1966 (what goes around, comes around που θα έλεγαν και οι Άγγλοι), η οριστική καθιέρωση της Γερμανίας ως νέμεση του Maradona μετά την εκκωφαντική «4άρα» των προημιτελικών, το απίστευτο φινάλε του Γκάνα – Ουρουγουάη με το χέρι του Suarez που έστειλε τους «Celeste» στα ημιτελικά, η τρίτη αποτυχία των «Oranje» να «πιούν νερό» σε ισάριθμες πορείες τους μέχρι την «πηγή» και τελικά η ανάδειξη μίας νέας παγκόσμιας πρωταθλήτριας είναι τέτοιες στιγμές, στιγμές που αποτελούν το αλατοπίπερο τέτοιων διοργανώσεων και που συχνά μένουν χαραγμένες στη μνήμη πολύ πιο βαθιά από ένα θεαματικό αγώνα.
Εν τέλει, μπορεί το πέρας αυτού του παγκοσμίου κυπέλλου να αφήνει σε πολλούς μία γεύση νερόβραστη , εγώ πιστεύω, όμως, ότι στο τέλος της ημέρας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από προηγούμενες διοργανώσεις. Το πάθος και το «δράμα» ήταν εκεί όπως και πολλά άλλα στοιχεία που κάνουν ένα Mundial ξεχωριστό. Το ποδοσφαιρικό θέαμα ίσως κάποιες φορές έλειψε, αλλά συνολικά το ποδόσφαιρο που παίχτηκε ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικό της εποχής που διανύουμε. Και αφού ο κουρνιαχτός κατακαθίσει και ο απόηχος σβήσει, είμαι σίγουρος ότι το τουρνουά της Νοτίου Αφρικής δε θα ξεχαστεί γρήγορα, όπως πολλοί σήμερα προδικάζουν. Όπως ελπίζω ότι δε θα ξεχαστεί και η τελευταία εικόνα που έκανε το γύρο του πλανήτη πριν η σύνδεση με το Johannesburg διακοπεί για τελευταία φορά. Η εικόνα ενός έθνους να πανηγυρίζει ενωμένο για μία νύχτα γύρω από ένα μικρό χρυσαφένιο γλυπτό... ενωμένο για πρώτη, ίσως, φορά στη σύγχρονη ιστορία του.
Νότια Αφρική, σε ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις. Βραζιλία, σε περιμένουμε...
Post a Comment